)ox-artige historische Animation: Straßburger Tanzwut 1518

Scene 1 (10 seconds): 10-sekundige historische documentaire-animatie in landschapsformaat, met een vertelstijl à la Vox. De achtergrond is een kaart van de stad Straatsburg uit de 16e eeuw op goudgeel perkament met de textuur van zweetvlekken en verspreide versleten schoensporen, compleet met een grid van lengte- en breedtegraden, geplaveide routes, het zegel van het Heilige Roomse bisdom, papiervouwen en vervaagde bruine watervlekken. Een stadsvrouw in een eenvoudige linnen jurk vertrekt vanuit een papieren knipselillustratie van het stadsplein, glijdt lichtjes langs de groene route van smalle geplaveide straten. Elke keer dat ze een locatie passeert, strooit het personage een paar zweetdruppels in de lucht, die ronddraaien en veranderen in een luit, een versleten laars, koperen munten van de stadsraad en een icoon van een blaarvoetafdruk. De route loopt langs de graanmarkt, het stadhuis, de kathedraaltoren en woonsteegjes. Aan de zijkant van het scherm verschijnen achtereenvolgens vintage papieren knipselstickers van een straatmuzikant, een verwarde raadsman, een priester met wijwater en een bewoner die flauwvalt van uitputting. Het personage arriveert uiteindelijk op het kerkplein, trekt haar kapotte schoenen uit en gaat zitten, leunend tegen de stenen muur, buiten adem. In de afsluiting stijgt hete stoom van het lichaam op en vormt een gebogen lijn op de kaart die het centrum van Straatsburg verbindt met de stadspoort. Dynamische, vloeiende graphics, papieren collage-stijl, met een palet van dof groen, aards geel, donkerbruin en crèmewit, wat een warme, ingetogen sfeer creëert die doordrenkt is van historische verspreiding. Urgent Watermark: De tekst "enepty" in een eenvoudig schreefloos lettertype, effen zwart gekleurd met 30% dekking (70% transparant), gepositioneerd in de rechteronderhoek van het beeld, klein en onopvallend, aanwezig gedurende de volledige duur van de video. Scene 2: Als reactie op de verslechterende situatie en de toenemende slachtoffers verschuift de vertelling naar buiten de stadsmuren. Medische en religieuze autoriteiten beseffen uiteindelijk dat straatmuzikanten het probleem niet oplossen. Ze geloven dat dit fenomeen een vloek is van Sint-Vitus. De beelden volgen een groep inwoners met voeten gewikkeld in bebloede lappen, die haastig lopen en per paardenkar worden geëvacueerd naar de Sint-Vituskapel op de heuvels van Saverne. De strooisel van lappen die veranderen in houten kruisen en kruidenkommen symboliseert de overgang van "medische handeling" naar "spirituele verlossing". Bij het altaar van Sint-Vitus dragen de inwoners heilige rode schoenen (als symbool van offergave). Het verhaal eindigt niet met een overdreven dramatische scène, maar met een zeer intiem humanistisch moment van opluchting: ze plaatsen de kruisen, omhelzen elkaar en vinden uiteindelijk vrede, waarmee ze de uitputtende terreur van de hysterie beëindigen.